Klasy płynów hamulcowych

Produkcję pierwszych pojazdów wyposażonych w hydrauliczne układy hamulcowe rozpoczęto w 1924 roku. Jako płyny hamulcowe wykorzystywano alkohole wielowodorotlenowe, takie jak glicerol i mieszanki glicerolu z wodą. Te produkty nie spełniały wymagań określonych dla współczesnych technologii i informacje na ich temat mają jedynie wartość historyczną.

Aktualnie dostępne są trzy klasy płynów hamulcowych

Obecnie wykorzystywane są głównie płyny na bazie eteru glikolu, niemniej dostępne są również płyny na bazie oleju mineralnego (Citroën Hydraulic Mineral Liquid LHM) i silikonu (DOT 5). Oleje silikonowe stosowane są głównie w pojazdach wojskowych w Stanach Zjednoczonych, natomiast oleje mineralne służą do specjalnych zastosowań(Citroen, Rolls Royce…).

Skład

Zastosowanie

Specyfikacja 

Zalety

Wady

Etery glikolu i pochodne

95% rynku globalnego

DOT 3, DOT 4, DOT 5.1

Mieszalny z wodą
Niski poziom ściśliwości
Zdolność do jednorodnego mieszania się z elastomerem

Właściwości higroskopijne

Oleje mineralne

Citroen

LHM

Wysoka temperatura wrzenia

Niemieszalny z wodą
Ograniczona
kompatybilność z niektórymi uszczelnieniami

Oleje silikonowe

Dawne pojazdy wojskowe

DOT 5

Wysoka temperatura wrzenia

Większa ściśliwość niż w przypadku płynów glikolowych
Bardzo wysoka cena
Konieczność zastosowania specjalnych elastomerów

 

Właściwości higroskopijne płynów hamulcowych są jednocześnie ich zaletą i wadą

ZALETA

ponieważ woda znajduje się wszędzie i wilgoć zawarta w powietrzu może przenikać przez mikroskopijne szczeliny w wężach hamulcowych, nylonowym zbiorniku pompy głównej oraz przez różnego rodzaju uszczelnienia układu hamulcowego. Ze względu na fakt, że płyny hamulcowe pochłaniają wodę miejscowy poziom stężenia jest zazwyczaj wystarczająco niski, aby uniemożliwić korozję. W przypadku wystawienia na niskie temperatury roztwór może również zapobiec zamarznięciu wody.

WADA

ponieważ w niskich temperaturach woda powoduje zwiększenie lepkości roztworu oraz zmniejszenie jego temperatury wrzenia. Płyn z zawartością wilgoci nagrzewa się i przekształca w parę wewnątrz układu tworząc korki parowe. W efekcie wzrasta ściśliwość płynu hamulcowego, co zmniejsza zdolność do przekazywania siły koniecznej do bezpiecznego zatrzymania samochodu.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

X

Kontynuując przeglądanie tej strony, akceptujesz stosowanie plików cookies (tzw. ciasteczka) i innych technologii w celach statystycznych. Korzystając z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będą one zapisane w pamięci urządzenia. Kliknij, aby uzyskać więcej inofrmacji.